Hoge spanning, lage stress
Het staakt-het-vuren tussen de VS en Iran houdt al een week stand, maar voelt nog niet heel solide. De Iraanse aanvallen op Golfstaten gaan door en de dubbele blokkade van de Straat van Hormuz onderstreept dat de spanningen hoog zijn. Toch lijkt het ergste in termen van escalatie achter de rug en lijken zowel Washington als Teheran het conflict niet verder te willen laten ontsporen, al blijft Israël aandringen op structurele regimeverandering in Iran.
De Amerikaanse lijn blijft grillig. Trump strooit met dreigementen, maar zijn speelruimte is beperkt. Een verdere escalatie – denk aan een grondoperatie of aanvallen op burgerdoelen – mist binnenlands draagvlak. Tegelijkertijd voelen Amerikaanse kiezers de hogere energieprijzen in hun portemonnee. Ook dat zet de bereidheid tot verder militair avontuur onder druk. Iran stelt meer pijn te kunnen verdragen, maar ook daar is de druk om richting een compromis te bewegen. Het meest voor de hand ligt een deal waarbij beiden de overwinning kunnen claimen: beperkte sanctieverlichting in ruil voor Iraanse concessies op nucleair terrein. De rest volgt dan.
Voor de wereldeconomie betekent dit alsnog maanden van fysieke verstoringen in energie- en agri-markten. Aanbodschokken werken traag door, maar zullen de inflatie in de komende maanden verder omhoog duwen en centrale banken scherp houden. Maar de vraag is of financiële markten daar nog wakker van liggen als de kern van het conflict lijkt te zijn gestabiliseerd. Tenzij de economie onverwacht hard afkoelt, waarschijnlijk niet? Dat lezen we in elk geval af van de beurzen. De S&P 500 heeft alle verliezen sinds eind februari weggepoetst en de risicobereidheid blijft hoog. De euro is hersteld tegenover de dollar, terwijl alleen rentes blijvend zijn opgelopen in afwachting van verdere centrale bankactie.
[....]
